هرآنچه که باید بدانید: فناوری بلاک چین

فناوری بلاک چین

فناوری بلاک چین

فناوری دفتر کل توزیع شده (DLT) پتانسیل بالایی برای حذف کردن بسیاری از فعالیت های مربوط به بایگانی، ذخیره پول، بهبود زنجیره های توزیع و ایجاد تحول در دنیای فناوری اطلاعات دارد، به شکلی که از آغاز اینترنت تا کنون مشاهده نکرده ایم.

بلاک چین که تنها با از سال های 2016 و 2017 به عنوان یک جایگزین و انتخاب واقعی پدیدار شد، در موقعیتی مناسبی برای ایجاد تغییرات گسترده در فناوری اطلاعات، همانند آن چه نرم افزار های متن باز 25 سال پیش انجام دادند، پیش روی خود می بیند. و همانگونه که لینوکس بیش از یک دهه طول کشید تا به عنوان یکی از پایه های توسعه نرم افزارهای مدرن تبدیل شود، بلاک چین احتمالا چندین سال زمان نیاز دارد تا تبدیل به راهی ارزان تر، و موثر تر، در اشتراک گذاشتن اطلاعات و داده ها میان شبکه های باز و کسب و کارهای خصوصی شود.

بلاک چین بر اساس توپولوژی همکار به همکار (P2P)، یک فناوری دفتر کل توزیع شده (DLT) است که اجازه ذخیره داده ها در سراسر جهان را بر روی هزاران سرور می دهد، در همین حال نیز هر کسی که بر روی این شبکه باشد می تواند ورودی ها دیگران را در همان لحظه مشاهده کند. این امکان کنترل شبکه، یا سوءاستفاده، توسط یک کاربر خاص را سخت می کند.

با این حال، در مواردی بسیار پر سر و صدا در سالیان اخیر، بلاک چین مورد هک قرار گرفته است. معمولا این اتفاق با استفاده از یک نرم افزار رمز ارز مانند بیت کوین انجام شده است. بلاک چین ها کوچک تر که تعداد نود (یا کامپیوتر) کمتری دارند نیز مورد کلاهبرداری قرار گرفتند، و دزدان دنیای مجازی کنترل اکثریت نود ها را بدست گرفته اند.

با این همه، بلاک چین برای کسب و کارها نوید شفافیت معاملاتی را می دهد؛ قابلیت ساختن شبکه های ارتباطاتی امن، سریع با شرکای خود در سراسر جهان به منظور پشتیبانی همه چیز، زنجیره های تامین، شبکه های بازپرداخت، معاملات املاک و اشتراک داده های سیستم سلامت.

سر و صداهای اخیر در مورد این فناوری نسبتا جدید از این جهت اهمیت دارد که DLT، به طور کل، بیانگر ورود به یک پارادایم جدید در چگونگی اشتراک گذاری اطلاعات است. از این رو، تعجب آور نیست که شرکت های فناوری اطلاعات به سرعت به دنبال یادگیری استفاده از این فناوری دفتر کل توزیع شده، یا همان DLT، هستند تا در هزینه های مدیریت و زمان خود را صرفه جویی کنند. بسیاری از شرکت ها از هم اکنون از این فناوری استفاده کرده، یا در حال برنامه ریزی برای شروع برنامه ها و پروژه برای آن را دارند؛ صنایع مختلف، از فناوری مالی (Fintech) و بیمه درمانی تا بازپرداخت آنلاین، و حمل و نقل بین المللی کار با آن را شروع کرده اند.

با اینکه بلاک چین جایگزین دیتابیس ها ارتباطاتی سنتی شرکت ها نخواهد شد، اما دریچه ای جدید برای حرکت و ذخیره داده های تراکنش ها در درون و بیرون شرکت های بین المللی ایجاد خواهد کرد.

بلاک جین، که موتور محرکه اصلی آن سرمایه گذاری بر روی فناوری مالی (fintech) است، شاهد افزایش چشمگیری در استفاده برای توسعه نرم افزاری و تست های پایلوت در تعدادی از صنایع بوده و تا سال 2023 میلادی بیش از 10.6 میلیارد دلار، بر اساس گزارشی از سوی شرکت تحقیقاتی ABI، کسب خواهد کرد. بیشتر این درآمد از سمت فروش نرم افزار و خدمات خواهد بود.

به گفته آقای کریم لاکانی، یکی از بازرسین اصلی در آزمایشگاه Crown Innovation و آزمایشگاه تورنمنت ناسا در موسسه علوم اجتماعی کمی دانشگاه هاروارد، نرخ رشد بکارگیری از بلاک چین ثابت خواهد بود. او در ادامه اضافه کرد: «از لحاظ مفهومی، این فناوری، اعمال مجموعه پروتکل اینترنت (TCP/IP) به دنیای کسب و کار و تراکنش ها است. در دهه های 70 و 80 میلادی، مقیاس و رشد کنونی مجموعه پروتکل اینترنت قابل تصور نبود. اما الان می دانیم که مجموعه پروتکل اینترنت به ما اجازه استفاده از این مزایای کاربردی مدرن را می دهد که بر روی اینترنت برای ما امری معمول شده است. بلاک چین نیز همین پتانسیل را دارد.»

مارتا بنت، آنالیزور ارشد برای شرکت Forrester Research، نیز این نکته را متذکر شده است که هرگونه پروژه بلاک چین یا DLT یک برنامه ی راهبردی بلند مدت است و در این راه «وقتی که آن معجزاتی به آن نیاز دارید اتفاق نیافتند» شکست اجتناب ناپذیر است.

او گفت: «واقع بینانه نیست که انتظار یک مدل هزینه جامد یا مزایای قطعی داشته باشیم، زیرا برای این مسائل هنوز خیلی زود است. برای جمع آوری شواهد واقعی، باید تعداد معینی از استفاده های کاملا عملیاتی شده را برای حداقل چند سال زیر نظر داشته باشیم. و حقیقت این است که ما هنوز در این مرحله نیستیم.»

بلاک چین چیست و چگونه کار می کند؟

اول از همه، بلاک چین یک دفتر توزیع عمومی الکترونیکی بر اساس سیستم همکار به همکار است که قابلیت اشتراک آزاد میران کاربران را به منظور ایجاد یک دفتر غیرقابل تغییر از تراکنش ها دارد، که هر بار مهر شده و با سند قبلی لینک می شود. هر بار که تعدادی تراکنش اضافه شود، این داده تبدیل به بلوک دیگری در زنجیره می شود.

بلاک چین تنها با توافق نظر همه کاربران سیستم می تواند به روز شود، و وقتی که داده ای جدید وارد شود، دیگر نمی توان آن را پاک کرد. این فناوری، یک بار نگارش و تغییر به تعداد دفعات دلخواه است که آن را تبدیل به یک سند قابل تایید و بررسی برای هر تراکنش می سازد.

بلاک چین با این که پتانسیل زیادی دارد، اما هنوز در مراحل توسعه اولیه است. مدیران شرکت ها و رقیبان آن ها، باید انتظار برخورد با مشکلات را در بکارگیری این فناوری داشته باشند، که احتمال واقعی وجود باگ در نرم افزار مورد استفاده بلاک چین نیز از جمله آن است. و همانگونه که بعضی از شرکت ها تا به حال متوجه شده اند، این فناوری راه حل نهایی برای همه ی مشکل دنیای فناوری نیست.

سازمان های استاندارد بلاک چین، دانشگاه ها و استارت آپ ها پروتکل های توافق و روش های جدیدی را برای تقسیم بار کاری ذخیره های رایانشی و داده پیشنهاد داده اند که منجر به افزایش ورود داده بیشتر و در کل افزایش مقیاس آن خواهد شد؛ تا کنون این مشکلی اساسی برای بلاک چین بوده است. همچنین پروژه هایپرلجر بنیاد لینوکس ابزارهایی برای توسعه شبکه های همکاری بلاک چین ایجاد کرده است.

در حالیکه که برخی از صنایع در حال کار برای ایجاد نسخه­ های استاندارد شده نرم افزار بلاک چین هستند، صدها استارپ آپ دیگر بر روی نسخه های فناوری دفاتر توزیع کل خود مشغول به کار هستند.

چرا بلاک چین این قدر توجه ها را به سمت خود جلب کرده است؟ جواب کوتاه آن بیت کوین است. این رمزارز بسیار محبوب اجازه پرداخت در تراکنش ها را بر روی یک شبکه های آزاد با استفاده از رمزگزاری می دهد و هویت صاحبان بیت کوین را فاش نمی سازد. در سال 2009 که این رمزارز ایجاد شد، اولین نوع غیرمرکزی از ارزهای دیجیتال بود. انواع دیگر رمزارزها، یا پول مجازی، مانند Ether (بر اساس پلتفرم نرم افزار بلاک چین Ethereum)،  نیز به طور چشم گیری مورد توجه قرار گرفته اند و فرصت های جدیدی برای تبادل ارز بین مرزی ایجاد کرده اند. ( Ethereum در سال 2013 توسط یک برنامه نویس، ویتالیک بوترین، معرفی شد که در آن زمان تنها 19 سال سن داشت.)

نام بیت کوین اولین بار در سال 2008 استفاده شد. در آن زمان، ساتوشی ناکاموتو (که احتمالا یک نام مستعار برای یک یا چند برنامه نویس است) در یک مقاله در مورد یک «نسخه همکار به همکار از پول الکترونیکی که اجازه پرداخت آنلاین از یکی از طرفین به دیگری را بدون نیاز به استفاده از نهاد های مالی می دهد» صحبت کرد.

با این حال، بیش از یک سال است که بیت کوین شاهد روزهای سختی است. ارزش آن از بیشترین حد خود، 20 هزار دلار، به کمتر از 3500 دلار سقوط کرد. دلیل اصلی عنوان شده برای این اتفاق، نداشتن هیچ ارزش ذاتی برای این ارز است؛ ارزش آن تنها وابسته به تقاضای بالا و عرضه محدود است. برخلاف ارزهای سنتی یا سهام، هیچ نهاد مالی یا حکومتی ار ارزش بیت کوین پشتیبانی نمی کند.

اما شاید در آینده این اتفاق برای رمزارزها بیافتد. دولت ها در حال حاضر تصمیماتی مبنی بر ایجاد ارزهای با ثبات گرفته اند، منظور از آن، رمزارزهایی است که توسط یک سرمایه ثابت مانند طلا یا ارزهای سنتی پشتیبانی می شود. بلاک چین همچنین برای دیجیتالی کردن سرمایه های دیگر ما، مانند خودرو، املاک و حتی آثار هنری، در حال حاضر مورد استفاده است.

بلاک چین های عمومی در مقابل خصوصی

به عنوان یک شبکه ی همکار به همکار، با همکاری یک سرور ثبت زمان توزیعی، دفاتر توزیع عمومی بلاک چین می توانند با هویت پنهان به منظور تبادل اطلاعات میان کاربران مدیریت شوند. نیازی به یک ادمین نیست. در واقع، کاربران بلاک چین خودشان ادمین هستند.

نوع دیگری از بلاک چین، که به عنوان بلاک چین خصوصی یا نیازمند مجوز شناخته می شود، به شرکت ها اجازه می دهد تا شبکه های تراکنش مخصوص به خود را ایجاد و به صورت مرکزی مدیریت کنند، و می توان از آن به صورت درون یا برون شرکتی، با همکاری شرکا، استفاده کرد.

به علاوه، شبکه های بلاک چین همچنین قابلیت استفاده به عنوان «قراردادهای هوشمند» یا دستورالعمل برای اتوماسیون کسب و کار که در صورت وقوع شرایط قراردادی خاصی اجرایی می شوند را دارند. برای مثال، پس از آن که یک بار از کاهوهای فاسد باعث ابتلای مشتریان به بیماری E-coli شد، شرکت وال مارت و IBM یک زنجیره توزیع بر اساس بلاک چین ایجاد کردند تا محصول را از مزرعه تا مغازه زیر نظر داشته باشند. وال مارت از عرضه کنندگان صیفی جات خود تقاضا کرد که تا ماه سپتامبر 2019 اطلاعات خود را در دیتابیس بلاک چین وارد کنند. وقتی که اطلاعات در بلاک چین ثبت شود، محصول به طور خودکار توسط قراردادهای هوشمند در نقاط مختلف زنجیره تحت نظر قرار خواهد گرفت، که نیاز به دخالت انسان و اشتباهات انسانی را از معادله حذف می کند.

شرکت De Beers که بیش از 35 درصد تولید الماس دنیا را در اختیار دارد نیز یک زنجیره توزیع تحت بلاک چین طراحی کرده است تا اصالت الماس ها را بررسی و مطمئن شود آن ها از مناطق جنگ زده ای که در آن کارگران معدن مورد سو استفاده قرار می گیرند، نباشد.

قراردادهای هوشمند همچنین می تواند به عنوان تاییدکننده انتقال سرمایه ها، مانند املاک، مورد استفاده قرار بگیرد. هنگامی که فروشندگان، خریداران و نهاد مالی بر سر شرایط به توافق برسند، فروش ملک می تواند توسط DLT تایید بشود. برای مثال، شرکت ShelterZoom واقع در نیویورک، امسال یک نرم افزار مخصوص گوشی های هوشمند منتشر خواهد کرد که به مشاورین املاک و مشتریان اجازه مشاهده همه پیشنهادات و قبول آن را در همان لحظه خواهد داد. این نرم افزار همچنین اجازه دسترسی به اسناد ملک، وام های آن و مدارک حقوقی و بازرسی از خانه را توسط دفتر توزیع رمز گزاری بلاک چین تحت Ethereum را خواهد داد.

بلاک چین چقدر امن است؟

اگرچه هیچ سیستمی از هک شدن مصون نیست، اما توپولوژی ساده بلاک چین، بر اساس صحبت های الکس تپاسکات، مدیر و موسس Northwest Passage Ventures، یک شرکت سرمایه گذاری که بر روی فناوی بلاک چین شرکت ها سرمایه گذاری می کند، آن را به امن ترین گزینه موجود در حال حاضر تبدیل کرده است.

او در ادامه اضافه می کند: «برای اینکه هرچیز ارزشمندی بتواند در بلاک چین حرکت کند، اول باید شبکه (نود ها) بر روی اعتبار این تراکنش توافق کنند، این به این معنی است که هیچ شخصی به تنهایی قادر به تعیین وضعیت یک تراکنش نخواهد بود. برای هک کردن آن، مثل بانک نیست که فقط باید یک سیستم را هک کنید، شما باید هر کدام از کامپیوتر های روی شبکه را جداگانه هک کنید، که در عین حال با این کار شما مقابله خواهند کرد. بار دیگر می گویم، غیرقابل هک نیست، اما از همه ی سیستم هایی که تاکنون اختراع کرده ایم، بسیار بهتر است.»

به گفته تپاسکات، بلاک چین برای پردازش، به دلیل تعداد کامپیوترهای درگیر، نیازمند مقدار زیاد منبع پردازشی است. برای مثال، بلاک چین بیت کوین چیزی بین 10 تا 100 برابر نیروهای پردازش تمامی سرورهای گوگل را مصرف می کند.

با این حال، حتی بزرگ کردن مقیاس کار هم همیشه نمی تواند از هک شدن جلوگیری کند.

حمله ی «51 درصدی» اخیر بر روی تبادل سکه های کلاسیک Ethereum نشان داد که حتی بلاک چین هم نفوذ ناپذیر نیست. حمله «51 درصدی» به معنی هکری هست که کنترل اکثریت CPU های یک معدن تولید رمزارز را بدست می گیرد. چنین حمله هایی معمولا محدود به بلاک چین های کوچک تر با نودهای کم می شود، چون احتمالا بدست گرفتن کنترل اثبات کار (PoW) توسط یک فرد به تنهایی در آن بالاتر است.

به گفته بروس شنیر، کارشناس امنیت و رمزنگاری، با این که شبکه های بلاک چین امن هستند، نرم افزارهایی که بر روی آن ها نصب و فعالیت می کنند ممکن است به همان میزان امنیت نداشته باشند.

او در ادامه می گوید: «این زنجیره ها به این دلایل شکسته نمی شوند. دلیل شکسته شدن و نفوذ آن عدم امنیت نرم افزار است.»

پیشرفت بلاک چین به افزایش مقیاس آن بستگی دارد

یکی از مشکلات اساسی پیشروی بلاک چین مسئله ی افزایش مقیاس، یا قابلیت تکمیل تراکنش در کسری از ثانیه است؛ اتفاقی که برای تایید پرداخت ها توسط کارت های اعتباری به سرعت انجام می پذیرد.

در حال حاضر افزایش مقیاس به عنوان یکی از مشکلات رمزارزهایی مانند بیت کوین و Ether شناخته شده است. اگر یک دفتر توزیع بخواهد توسط شرکت های فناوری مالی Fintech مورد استفاده قرار بگیرد، و با شبکه های پرداخت مالی که صدها برابر از او سریع تر عمل می کنند رقابت کند، باید راهی برای افزایش مقیاس کار خود و حل معضل تاخیر خود پیدا کند.

در اینجاست که سر و کله ی روش شاردینگ پیدا می شود.

شاردینگ یکی از محبوب ترین روش هایی است که برنامه نویسان با استفاده از آن به دنبال افزایش خروجی تراکنش های خود هستند. به بیان ساده آن، شاردینگ راهی برای تقسیم کردن وظایف برای اشتراک بار کاری ذخیره کردن و پردازش بر روی یک شبکه ی همکار به همکار است، به نحوی که هر نود مسئولیت پردازش همه ی بار کاری تراکنش های یک شبکه را به دوش خود نکشد.

اطلاعات درون یک شارد می تواند میان دیگر نودها به اشتراک گذاشته شود، که از دفتر توزیع تمرکززدایی کرده، و حداقل روی کاغذ، امنیت آن را تضمین می کند، زیرا همه افراد می توانند ورودی های دفتر توزیع را ببینند؛ برای نمونه، آن ها مجبور به پردازش و ذخیره سازی همه اطلاعات مانند دفتر حسابداری و کدهای قراردادی نیستند.

در بلاک چین های امروزه، هر کامپیوتر تاییدکننده یا نود تمامی داده های موجود در دفتر توزیع الکترونیکی را بایگانی کرده و بخشی از پروسه توافق است. در بلاک چین های بزرگ مانند بیت کوین، اکثریت نودهای شرکت کننده باید تراکنش های جدید را تایید کرده و این اطلاعات را در صورتی که بخواهند به دفتر توزیع اضافه کنند، بایگانی نمایند. این مسئله تکمیل هر تراکنش را زمان بر و وقت گیر می کند.

به همین دلیل، بیت کوین که بر اساس PoW کار می کند، می تواند در هر ثانیه تنها بین 3.3 تا 7 تراکنش را پردازش کند، و یک تراکنش برای نهایی شدن ممکن است تا 10 دقیقه به طول بیانجامد.

Ethereum، دفتر توزیع بلاک چین و رمز ارز پرطرفدار دیگر، تنها قابلیت پردازش 12 تا 30 تراکنش را در هر ثانیه دارد.

برای مقایسه، ویزانت شرکت Visa به طور متوسط چیزی حدود 1700 تراکنش را در ثانیه پردازش می کند.

 


منبع : computerworld


 

لینک کوتاه: http://Tjjc.ir/S6kn8
مطالب زیر را حتما بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید